طيار

طيار

از القاب حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام است،

يعني پرواز کننده در فضاي عالم قدس و درجات و مقامات

عاليه ي بهشت.و اين به اين خاطر است که آن حضرت

دو دست خويش را در راه قيام امام حسين عليه السلام فدا

نمود و به جاي آن دو دست دو بال در بهشت به ايشان داده مي شود.

 

عين الوردة

عين الوردة

محل درگيري و جنگ شديد توابين به رهبري سليمان بن صرد

با سپاه ابن زياد.توابين به خونخواهي حسين بن علي «ع» و

به جبران کوتاهي خود در نصرت امام، قيام کرده بودند.

سليمان بن صرد و جمع بسياري از يارانش در اين جنگ و در اين

محل به شهادت رسيدند. عين الورده در شمال شرقي دمشق

و منطقه غرب کوفه قرار دارد، در سرزمين شام.

 

خون خدا

خون خدا

از القاب سيد الشهدا «ع » که در زيارتنامه خطاب به آن حضرت گفته مي شود.يعني خون خدا. در زيارت عاشوراست: «السلام عليک يا ثار الله و ابن ثاره » اين تعبير، در زيارتهاي ديگر نيز، از جمله زيارت مخصوص امام حسين «ع » در اول رجب و نيمه رجب و شعبان و زيارت امام حسين «ع » در روز عرفه آمده است. در زياراتي هم که امام صادق «ع » به عطيه آموخت، آمده است: «و انک ثار الله في الارض من الدم الذي لا يدرک ثاره من الارض الا باوليائک ».شدت همبستگي و پيوند سيد الشهدا با خدا به نحوي است که شهادتش همچون ريخته شدن خوني از قبيله خدا مي ماند که جز با انتقام گيري و خونخواهي اولياء خدا، تقاص نخواهد شد.القاب ديگري نيز مانند قتيل الله، و وتر الله در زيارتنامه است که گوياي همين نکته است. «... بزرگترين لقب آن نجات دهنده آخرين انسان از اين رابطه ثار... «منتقم » است.انتقام چه چيز را مي گيرد؟ همه مي گويند انتقام قاتلين سيد الشهدا، نه!انتقام ثاري که به گردن بني هابيل است...اگر غيرت و آگاهي وجود داشته باشد، تمام فضاي تاريخ ما پر از ضجه و دعوت خونخواهي ثارهاست.اما اين ثارها، ثارهاي قبيله اي نيست، ثار الله است.اينها «ثار الله » هستند که بايد از قاتلين بني طاغوت گرفته شوند.حسين، وارث يکي از ورثه است که خودش بصورت يک ثار در آمد و فرزندش و باباش، اينها همه ثارهاي خدا هستند و پدر ثارهاي خدا و پسر ثارهاي خداست... هدف، انتقام کشيدن از «بني قابيل » است که آنهمه دستش به خون ثارهاي عزيز ما آغشته است... يا ثار الله و ابن ثاره ». .

 

شهادت امام هادی (ع) تسلیت

امشب دل مهدی صاحب زمان از فراغ و شهادت جانسوز

جدش آکنده از غم است. جدی که غریب سامرا نام گرفت

و در غربت شهد شهادت نوشید...

او علي بن محمد(ع)، معروف به هادی و نقی و دهمين امام

شيعيان است که در سوم رجب، و به قولي در 25 جمادی الآخر،

در سامرا به شهادت رسيد[1] این امام همام که فرزند باب‌الحوائج

حضرت جواد(ع) است، پس از شهادت پدر بزرگوارشان در ذی‌قعده

سال ۲۲۰ ، مقام منيع امامت را بر عهده گرفت. امام هادی (ع)؛

در مدت امامت خويش، با خلافت شش تن از خلفای بنی‌عباس

معاصر بود و آنان عبارت بودند از: معتصم، واثق، متوكل، منتصر،

مستعين و معتز. البته رفتار اين عده از خلفای عباسی با

امام علی‌النقی‌(ع) متفاوت بود؛ برخی رفتار خصمانه و برخی

ديگر رفتار متعادل تری با ایشان، اعمال می‌کردند.

ادامه نوشته