خارجي

خارجي : عنواني که از سوي يزيد و ابن زياد به امام حسين «ع » داده شد.اصل معناي آن به معناي شورشي و ياغي است، نه اتباع کشورهاي بيگانه.اين اصطلاح به زمان امير المؤمنين «ع » بر مي گردد.به نوشته يکي از محققان: خروج، صرفا ترک مکه از سوي امام حسين «ع » به سوي کوفه نبود، بلکه از زماني که در جنگ صفين، عده اي بعنوان سرپيچي و تمرد ازفرمان علي «ع » شورش کردند (و بعدا خوارج نام گرفتند) بوي خاصي پيدا کرد و اين عنوان، بويژه درعراق مفهومي ناپسند يافت.سلطه ابن زياد هم از آغاز، نهضت حسيني را بعنوان «خروج » قلمداد کرد. البته خروج و سر بر تافتن از حکومت و شورش کردن، اگر بر ضد حکومت مشروع اسلامي باشد، شورشگران بعنوان «فئه باغيه » مهدور الدم هستند و مبارزه با آنان بعنوان جنگ با متجاوزين داخلي لازم است.ولي اگر اين عصيان، بر ضدستم و طغيان باشد، يک وظيفه است و شورشگران، مجاهداني ارزشمندند.امام حسين «ع » نيز درباره امتناع از بيعت با يزيد و بيرون آمدن از مدينه و عزيمت به مکه، از واژه خروج استفاده کرده است (اني لم اخرج اشرا و لا بطرا... انما خرجت لطلب الاصلاح) و خروج خود را بعنوان اصلاح طلبي در امت پيامبر معرفي کرده است.

به نام خدایی که علم را آفرید

  آن هایی که خدا را بسیار دوست دارند در علم پیشرفت می کنند . . .

آن هایی که در علم پیشرفت می کنند خدا را بسیار دوست دارند . . .

از یک مهندس کامپیوتر پرسیدم "چرا انقدر خدا را دوست داری؟"پاسخ داد:

خدا را دوست دارم به خاطر اینکه با هر username که باشم مرا connect می کند

ادامه نوشته